پلی الکترولیت کاتیونی

پلی الکترولیت (Polyelectrolyte)، پلی آکریل آمید یا(PAM)، یک کمک منعقد کننده است که فلاک های حاصل از فرآیند انعقاد را به لخته های درشت تری تبدیل می کند تا ته‌‌نشينی بهتر صورت بپذیرد. این ترکیب پلیمری، محلول در آب است و از مولکول های آکریل آمید به وجود آمده. این ماده زیست تخریب پذیر نمی باشد و پس از گذر چند هفته، به ترکیبات آلی تجزیه می شود. شکل ظاهری آن بلوری جامد، سفید رنگ و بی بو است که توانایی حل شدن در آب، اتانول، اتر و کلروفرم را دارد. سرعت ته نشین سازی پلی الکترولیت ها (Polyelectrolyte) حدود دو برابر سرعت ته نشین سازی سایر کمک منعقد کننده ها و منعقد کننده ها می باشد. پلی آکریل آمید بیشتر به فرم پودری مصرف می شود اما برخی از مشتریان به منظور سهولت در انجام کارها از پلی الکترولیت مایع استفاده می کنند.

پلی‌الکترولیت‌ها که با نام الکترولیت‌های پلیمری نیز شناخته می‌شوند، پلیمرهای محلول در آبی هستند که شامل گروه‌های یونی با بار مثبت و منفی هستند؛ یعنی کاتیون‌ها (بار مثبت) و آنیون‌ها (بار منفی). در واقع این مواد پلیمرهایی هستند که هر واحد تکرار شونده آنها دارای یک گروه الکترولیت است. این گروه‌های الکترولیت، در محلول‌های آبی تجزیه و تفکیک شده و در نهایت یون‌های مثبت و منفی را به وجود می‌آورند.

خواص پلی الکترولیت مشابه خواص الکترولیت‌ها (به طور کلی همان نمک‌ها) و پلیمرها (ترکیباتی با وزن مولکولی بالا) است؛ به همین دلیل است که گاهی اوقات پلی نمک نیز نامیده می‌شود. پلی الکترولیت‌ها مانند نمک‌ها، در حالت محلول، رسانای الکتریکی بوده و مانند پلیمرها، محلول‌های آن‌ها اغلب حالت چسبنده‌ای دارند.

پلی الکترولیت‌ها می‌توانند مواد طبیعی مانند آلژینات‌ها، کاراگینان، کربوهیدرات‌ها، کیتوزان، پکتین و اسیدهای نوکلئیک (DNA) یا مواد مصنوعی مانند اسید اکریلیک، پلی وینیل آمین، پلی وینیل سولفونیک اسید و پلی وینیل پیریدین باشند. پلی الکترولیت‌هایی که تفکیک نشده باشند و هم بارهای مثبت و هم بارهای منفی را حمل کنند (خنثی باشند)، به عنوان پلی آمفولیت شناخته می‌شوند؛ مانند پروتئین‌ها.

هنگامی که پلی الکترولیت‌ها در آب حل شده و در نهایت تفکیک شوند، یک نوع بار روی پلیمرها (پلییون‌ها) باقی مانده و همین اتفاق باعث می‌شود یون‌های آنیون و کاتیون در سراسر محلول پخش شوند. این فرآیند مانند تجزیه و سپس پخش شدن یکنواخت یون‌های مثبت و منفی الکترولیت‌هایی مانند نمک طعام (NaCl) و کلرید هیدروژن (HCl) در آب است.

یکی از کاربردهای اصلی پلی الکترولیت‌ها نقشی است که در زیست شناسی و بیوشیمی ایفا می‌کنند. بسیاری از مولکول‌های بیولوژیکی مانند پلی پپتیدها (به طور کلی تمامی پروتئین‌ها) و پلی الکترولیت هستند.